Plan Blog

Ik was vorige week op een conferentie van de Europese Ministers bevoegd voor E-government in Malmö. Ik ben zelf wel geen minister, maar er zaten er nog een paar honderd mensen die verstand hebben van dat onderwerp. Het was niet oninteressant, zoals die prof die ons uitlegde dat historisch de stadsstaten dateren uit de tijd dat 40 km ver was (vandaar dat de Marathon 42 km is vermoed ik), en de natiestaten overeenkwamen met hoever een dagreis per paard ging. Maar tegenwoordig zijn enkel nog de eerste ministers geïnteresseerd in de grenzen van het land. Omdat dit de paaltjes zijn die hun tuintje afbakenen. De rest van het land, en zeker de "digital natives" die geboren zijn toen het internet al uitgevonden was - correctie  : toen het al verkocht werd- leven all over the world. Mijn jongste is opgegroeid in een pinguinland waar ze op haar zes al eens chatte in het engels. Tijdens die conferentie werden we allemaal aangemoedigd om te twitteren. Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen en ik was een redelijk actieve deelnemer. Een mens zou alles doen om de kandidatuur van de Belgische premier als president te ondersteunen uiteraard.Al heb ik toen en passant wel de rechtstreekse verkiezing van de president van Internet voorgesteld, of toch minstens die van Google. Iemand corrigeerde me dat Google geen land was. Waarop ik hem antwoordde dat Google méér weet over hem dan zijn eigen land ooit mag weten, laat staan gebruiken. Ik had vorige week trouwens gehoord dat Google nu een datacenter bouw in internationale wateren. Officieel voor het koelwater, maar dan zijn ze tegelijk ook van al die hinderlijke privacywetten verlost.

 

Maar dit terzijde, net toen we daar in Zweden een optreden van ABBA-klonen ondergingen, kwam het nieuws dat Herman Van Rompuy Uitgesproken in het engels als Rom-poi,  president van de EU werd. En even later heb ik dan iedereen verblijd met de eerste beslissing van de nieuwe president. Er komt een nieuw Europees volkslied in de plaats van die Ode an die Freude. Weg met die oude Beethoven, de Duitsers hebben toch de oorlog verloren (en we moeten ze die toestand rond Opel nog betaald zetten.)

 

Nee "Waterloo" wordt de nieuwe Europese Hymne. Een uitstekende keuze : Een wereldhit gezongen door Zweden, over een Belgische gemeente, en over de laatste keer dat de Engels nog eens iets wonnen van de Fransen.

 

Ik heb tegelijk voor mijn Brusselse vriend meteen ook een Brussels volkslied uit de mouw geschud (er schijnt er zelfs geen te zijn). En welke betere keuze dan Stuck in the Middle with you van Steelers wheel. Luister maar eens goed naar die tekst. Wat kan een Brusselaar anders denken overig de aangrenzende gewesten dan wat Stealers Wheel al zong...En de rest van de tekst is ook wel euh...relevant. ;-)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik had deze morgen een flinke mand strijk te doen, en tussendoor los ik dan eens graag wat politieke problemen op. Vandaag boog ik me over een paar hemden, kleedjes en het drama van de budgettaire gevolgen van de vergrijzing. Iets wat enkel nog als een probleem omschreven wordt terwijl we eigenlijk collectief blij mogen zijn dàt we allemaal vergrijzen. De oudste mens op de wereld wordt steeds ouder, mijn eigenste moeder werkt nog steeds fulltime en 7 dagen op 7 op haar 86ste, en elke week wordt er wel een geneesmiddel tegen Alzheimer, Dementia Praecox en nu ook Aids aangekondigd. We kunnen op hoop leven. Behalve dat budgettaire probleempje dat er straks te veel grijze mensen zijn die op de kosten van de donkerharigen leven.

Het idee dat 65 de geschikte leeftijd is om met pensioen te gaan, kwam op bij de negentiende-eeuwse Duitse kanselier Otto von Bismarck, die het systeem van de sociale zekerheid uitvond in 1884. Toen hij de leeftijd voor een terugtreding bepaalde op 65, waren er maar weinig mensen die zo lang leefden. De levensverwachting was ongeveer 37 jaar.Wat geheel terzijde ook wel enig licht schept op de oude belofte van "Trouw Totterdood"... De statistieken laten ook merken dat er ook daar een drama van de vergrijzing plaatsgrijpt.

Ook vreemd dat VTM nu de derde "kinderzender" aankondigt, terwijl er eigenlijk steeds meer grijze Rock 'n Rollers zijn die een zender met Presley, Bill Haley en Brigitte Bardot wel meer zouden waarderen. Om een of andere reden associeren ze programma's voor de derde leeftijd nog altijd meer met Bob Benny en Rina Ketty. (Bestaat er al zoiets als de Vierde Leeftijd?)

 

Sinds 1884 is de levensverwachting voor mannen met dertig jaar toegenomen, voor vrouwen met bijna veertig jaar, daarmee de levensperiode uit Bismarcks tijd praktisch verdubbelend. Dus waar het pensioenstelsel het recht pas opende 30 jaar boven de gemiddelde levensverwachting, zitten we er nu 15 jaar onder.

In Plan B deed ik al een voorstel (dat dit jaar door niemand minder dan Jean-Pierre Van Rossem werd overgenomen in een interview) om het spaargeld van die senioren te mobiliseren. Waar je vroeger van je ouders erfde op het moment dat je zelf  nog aan huis en koters moest beginnen is die erfenis nu goddank doorgaans pas goed om je rustoord te cofinancieren... Bert Anciaux heeft eens een voorstel gedaan om een generatie over te slaan (maar dat leek niemand doenbaar). Je zou wel de successierechten kunnen schrappen voor iedereen die voor z'n 30ste erft, en flink verhogen boven de 65... Of die spaarboekjes van de senioren omzetten in kasbons van de Staat waarmee ze nog een royale oude dag kunnen genieten, maar de overschot gebruiken voor nuttige openbare werken (die Lange Wapper?)

 

Maar voor de pensioenrechten : koppel de pensioenleeftijd gewoon weer aan de gemiddelde levensverwachting. Telkens de Minister van Pensioenen dan laat weten dat we pas een jaar ouder op pensioen mogen, kan iedereen juichen dat we dus ook weer een jaar langer mogen leven ! Want stel je voor : je werkt maar tussen pakweg 25 en 65, ziet collega's, bezoekt Brussel, en geniet van een welgevulde week. En nu moet je uitkijken naar nog eens 40 jaar het gras zien groeien in het rustoord. En rondkomen van je pensioentje waarmee je hooguit eens naar het Clubhuis voor de Derde leeftijd kan gaan biljarten...

En om het oude tegenargument maar meteen te weerleggen : wie het fysiek niet aankan mag uiteraard vroeger stoppen. Zoals vandaag ook al kan.  (al ontdekte ik nu pas dat de pensioenleeftijd voor schoolmeesters lager ligt dan die voor arbeiders... omgaan met uw kinderen is blijkbaar toch echt vermoeiend )

 

En eigenlijk is er werk genoeg voor iedereen om nog tot pakweg 75 jaar aan de slag te blijven. In de kinderopvang (als ingehuurde opa's en oma's in de creche), of blijkbaar ook als cipier voor het volk dat in voorlopige hechtenis zit...

 

 

 

 

 

De Krant van vanavond : Prins Laurent is het slachtoffer geworden van een "gezondheidsprobleem" terwijl hij in Sardinië op vakantie was. Hij heeft zich vervolgens in België laten opnemen, zo heeft het Koninklijk Paleis zopas laten weten. "Hij wenste dit probleem in België laten behandelen", aldus woordvoerder Pierre-Emmanuel De Bauw die geen verdere details over de toestand van de prins vrijgaf. (belga/dea)

Uit Plan B :

De koning bracht net een werkbezoek aan een sociaal woningcomplex in Napels toen een koosjer schaap van een balkon viel. Het dier viel op het koninklijke hoofd. Koning en schaap braken de nek. Een vreemd ongeval, maar niet geheel ongebruikelijk in Napels, waar men wel vaker slachtrijpe dieren op het balkon ophokte. Maes was zijn kantoor aan leegmaken, toen hij een telefoon kreeg van zijn collega bij de premier. Met de vraag of hij even alle Vlaamse ministers kon verwittigen. Nou, dat was met plezier gedaan, je kon niet alle dagen Groot Nieuws melden. En in die zin was een kabinetschef niet beter dan om het even welke ramptoerist.

Maes belde eerst Wijer. ‘Bob, ben je al op de hoogte? Koning Filip is een uur geleden verongelukt.’

Ok, datum klopt niet helemaal en het is een andere prins...maar  er is  een staatsgreep voorzien voor 20 augustus :

‘‘En al die berichten over gevechten en oproer en zo?’ Dat heeft de nieuwsdienst zelf verzonnen om wat aandacht te krijgen. Er zijn nooit straatgevechten geweest, het had ook geen zin om die te organiseren voor het radionieuws. En voor televisie beginnen de uitzendingen pas later. In de middag zat er een dipje in het scenario. Er was ruimte gemaakt voor een spontaan verzet, maar de scenaristen hadden er geen rekening mee gehouden dat er vandaag een Belgische ploeg staat in de finale van de wereldbeker beachvolley. En sinds die meisjes hun match in een string moeten spelen… Drie miljoen kijkers, heb ik me laten vertellen. Na de arrestaties was er niets meer gebeurd en CNN dreigde er al mee om de gehuurde zendtijd op te zeggen. De regie heeft in allerijl zelf een groep acteurs gevraagd om zo snel mogelijk ergens een paar ruiten te gaan breken. Waarop ze dan maar een leegstaand hotel op het Rogierplein in brand gestoken hebben. Prachtige beelden. Maar ze hebben ons wel laten weten dat de echte finale vanavond nog moet komen.’

En wie denkt dat Plan B niet profetisch is, wat lees ik in mijn krant van 8 augustus :

Maar dat clichébeeld wordt toch gecultiveerd door de internationale volleybalfederatie, die de maten van de bikini voorschrijft?
Mouha: 'En die zeggen dat de bikini's kleiner moesten, inderdaad.'
Van Breedam: 'Kleinere bikini's? Geen probleem. Mij maakt dat niets uit, die pogingen om een sport populairder te maken en te houden.'

Niet mis voor een boek uit 2007...En hou dus die staatsgreep maar in het oog...Ik ben alvast naar het buitenland gevlucht tot het hier weer veilig is...Sjuus !

En als je het zelf wil lezen :  http://www.starligne.be/planB/planB.aspx

 

Ik was in het Guislaininstituutvandaag naar de tentoonstelling over de tentoongestelde mens. Hoe men graag al eens naar onze bruine, gele, rode medemens keek voor dat die op TV te zien waren. En daar kon ook de wereldtentoonstelling in Gent niet ontbreken. Eigenlijk tel ik nu al af naar de 100ste verjaardag van die expo omdat er dan hopelijk eens een volledige tentoonstelling over die tentoonstelling wordt opgezet. Gent is toen flink van aanschijn veranderd ( de bouw van Gent Sint Pieters, van de post op de Koornmarkt en nog flink wat schmink voor onze stad). De wereldtentoonstelling was blijkbaar ook voorwerp van heel wat taalstrijd, en internationale discussies. Kon Frankrijk wel meedoen terwijl men nog de vervlaamsing van de RUG eistte... enzovoorts. Maar wat ik persoonlijk het leukst vond was het plattegrondje van de expo. Waar ik dus leerde dat mijn huis staat waar toen het paviljoen van de Beaux Arts de Belgique was. En aan de overkant van wat nu de Krijgslaan (Avenue Militaire) is waren de Franse en Engelse secties. Ik heb hier al in mijn tuin gegraven, maar geen restanten meer gevonden van die Schone Kunsten. Al kan niemand uitsluiten dat de muzen hier wél blijven hangen zijn en me bijstonden in mijn Magnum Opus, Plan B...

En de Internationale geest hier in de lucht betreft, kon ik dit weekend ook niet klagen. Ik kreeg vrijdagavond een mailtje met volgende boodschap :

 

Natuurlijk is dat geen verdienste van mezelf, of toch verre van alleen. En ik weet ook niet hoeveel er nog Good Practice zijn in Europa (en België). Maar ik ben er nu wél al redelijk zeker van dat Corve van alle bekroonden de kleinste en minst kostende organisatie is. En da's een Award op zich waard vind ik...;-)

Hoe hij het wist is al een raadsel, maar mijn moeder heeft het me bevestigd. Zijn grootmoeder en mijn grootvader waren broer en zus. Dat maakt hem een achterachterneef denk ik Maar het muzikaal talent (en het showbeest) zit duidelijk in die stam van mijn familieboom...;-)

 

Hier brengt hij de Gentse Klassieker "Oh Theodoor" dat rond 1870 door Georges Bizet geript werd en de niet-gentenaars wellicht in de oren zal klinken als Votre toast, je peux vous le rendre".  Ah ja, wie Peter Debaveye wil inhuren om thuis te komen zingen (en hij zingt echt nog een veel uitgebreider repertorium van Jacques Brel tot Verdi) kan me een mailtje sturen, ik forward het dan wel...;-)

 

In de nieuwe Vlaamse regering zitten flink wat nieuwelingen. Sommigen zelfs zonder echte "politieke" ervaring. Het deed me denken aan een anecdote toen ik kabinetschef was van Luc Van den Bossche. Mijn minister liep niet altijd even hoog op met de parlementairen en hield zich ook niet in dat al eens te uiten. Op een vergadering waar parlementairen van zowat alle politieke partijen aanwezig waren ( de "commissie onderwijs") liet hij zich weer eens het woord "dwaze parlementairen" ontvallen. Niet agressief hoor, maar hij plaagde graag. En ik kon het op dat vlak goed met hem vinden.

Dus ik : "Je weet toch wat het verschil is tussen een dwaze parlementair en een schitterende minister?"

Niemand kon het zo meteen bedenken.

ik : Ne hele knappe  kabinetschef "

Grote partij-overschrijdende hilariteit, behalve bij de enige schitterende minister aan tafel...

 

Maar ik denk nu toch ook dat de nieuwe ministers hele goeie kabinetschefs of godbetert knappe topambtenaren zullen nodig hebben om de regering goed te adviseren. En uit ervaring weet ik dat die niet altijd voorhanden zijn. Maar we blijven op hoop leven...TINA (there is no alternative...yet)

 

 

Vele ambtenaren zaten vanmiddag in spanning over wat het regeerakkoord over hun winkel zou schrijven, of erger nog, niet schrijven.  Toen ik in de tekst de stukken zag waar mijn opdrachten voor de volgende vijf jaar in beschreven stonden kon ik mijn vreugde niet op. Voor een ding dat vijf jaar geleden niet eens bestond,  en waar de meeste politici zich niet veel meer over E-government konden voorstellen dan dat het iets met websites te maken had hebben we duidelijk niet slecht geboerd.

Trouwens, op een studiedag van het IBBT zei de spreker van INSEAD : “For Big E-government you need a Big EGO”  Ik ben dan maar rechtgestaan en geroepen “ Aanwezig “ !

Een beetje copy paste over alles waar egov of ICT mee te maken heeft :

 

• We verlagen ook verder de bekende drempels voor ondernemerschap door administratieve vereenvoudiging, professionele begeleiding of opleiding en een betere toegang tot kapitaal. Na de nodige administratieve vereenvoudigingen passen we e-government toe als hefboom.
•  Het is onze ambitie dat elke Vlaming toegang heeft tot een divers en kwalitatief media-aanbod waarin technologische innovaties en nieuwe mediatoepassingen zijn geïntegreerd. We willen werken aan een nieuw Digitaal Actieplan om Vlaanderen verder uit te bouwen als geavanceerde informatiemaatschappij en om de digitale kloof te overbruggen. De internet- en breedbandpenetratie kunnen nog in belangrijke mate stijgen. Ook het internetgebruik van de Vlaming kan nog fors groeien: we willen het gebruik van toepassingen als e-government, e-media, e-cultuur, e-gezondheid en elearning bevorderen. We informeren over het gebruik van vrije software (open source).

 

• De overheden moeten een kwaliteitsvolle dienstverlening blijven garanderen en zorgen voor positieve effecten in alle maatschappelijke sectoren. De inzet van ICT, e-government en administratieve vereenvoudiging zijn uitstekende hefbomen voor een efficiëntere  dienstverlening en om domeinoverschrijdende schaalvoordelen te realiseren.

 

• De Vlaamse regering staat mee in om de werking van het lokale en provinciale bestuursniveau kwalitatief te verbeteren, onder andere door vorming van ambtenaren en e-government. De sleutel tot meer doeltreffende administratieve vereenvoudiging ligt in verhoogde inspanningen om te komen tot een geïntegreerde uitbouw van het intra- en interbestuurlijk gegevensverkeer (kruispuntbanken, netwerkdiensten, informatieportalen) als noodzakelijke onderbouw voor diverse strategische beleidsprojecten. Dat raamwerk, gebaseerd op eenmalige gegevensopvraging, authentieke gegevensbronnen en maximale gegevensdeling tussen overheden, kan substantiële efficiëntiewinsten opleveren in termen van kwaliteit, snelheid en transparantie van de overheidsdienstverlening. We streven ernaar dat de lokale en provinciale besturen zich daarbij maximaal kunnen aansluiten ten behoeve van hun eigen dienstverlening. Dat is dus de uitbreiding van ons MAGDA-platform naar alle gemeenten.
•  In uitvoering van diverse Europese richtlijnen (Inspire, EDRL,…) bouwen we op interbestuurlijk vlak kruispuntbanken, inzonderheid rond persoons- en bedrijfsinformatie, geo-informatie en dienstenaanbod. Om een betere digitale dienstverlening aan burgers, bedrijven en organisaties te kunnen aanbieden zullen we de verschillende initiatieven bundelen die de ruggengraat vormen voor dit geïntegreerd intra- en interbestuurlijk gegevensverkeer. Door die middelen en expertise samen te brengen wordt een meer geïntegreerde aanpak mogelijk voor de verdere uitbouw van die generieke instrumenten voor gegevensuitwisseling met burgers, bedrijven en organisaties en wordt een betere afstemming mogelijk op de transversale beleidsprojecten opgenomen in de Vlaamse Toekomstvisie 2020. En dit is dus de “bundeling” van wat nu in CORVE en de ICT-dienst EIB, het Agentschap Geografische Informatie (AGIV) en de Vlaamse Infolijn vandaag doen. Ik zal er wijsheidshalve nog niet meer over zeggen, maar de insiders kunnen wel snappen dat ik dat heel goed zie zitten… Maar misschien ga ik een van dezer dagen samen met de ICT-manager op het balkon van het Boudewijngebouw kunnen staan. And  join hands and sing in the words of the old Negro spiritual: "Free at last! Free at last! Thank God Almighty, we are free at last!"

 

• We blijven zorgen dat in deze kennismaatschappij iedereen dezelfde toegang en kansen krijgt om gebruik te maken van die digitale instrumenten.

 

Bij Onderwijs voorziet men dan ook nog de automatische uitbetaling van school- en studietoelagen. Ook iets waar ze onze machinerie voor nodig hebben.

Je moet het niet onderschatten, wat ze daar nu allemaal opsommen is geen klein bier. Als het lukt heb je tegen het einde van de legislatuur een andere overheid die slimmer is om z’n doelstellingen te bereiken. En niet enkel de bureaucratie digitaliseert of op het internet gooit. Leuke dingen voor de mensen, en ik hoop maar dat de nieuwe Regering in al haar wijsheid vindt dat ik er ook nog mag blijven aan werken. Maar in de mij kenmerkende valse bescheidenheid zal ik met plezier en overtuiging tegen die regering zeggen : “Yes we can !”

 

Getekend : een euforische E-Geert

Gisteren een prettig dineeke gehad bij een oude vriend, die eigenlijk als een "insider" kan beschouwd worden. En omdat we uiteraard nog graag over politiek praten kwam het gesprek natuurlijk op de actualiteit. Hoewel mijn vriend zeker niet wist hoe de zaken precies in mekaar zaten had hij een stelling over het plotse afscheid van Steve Stevaert van zijn job als gouverneur die veel beter in mekaar paste dan wat ik er in de kranten al over gelezen heb.  Stevaert kondigde zijn ontslag aan op verkiezingszondag, en is vorige week de 19^de juli ook effectief ontslagen. Maar wat gaat die dan wel doen. Er wordt wat gezwaaid met allerlei onduidelijke jobs, en ergens las ik zelfs dat Steve naar Parijs zou verhuizen. Nou.. laat ik het discreet stellen dat ik ook niet direct naar Spanje zou willen verhuizen. Ik denk dat ik dan iets meer Spaans zou moeten kunnen dan “Dos Cervesa por favor” of “Vamos a la Playa”.

 

Maar de theorie van m’n gastheer maakte wel zin. Omdat die de in deze tijden gebruikelijke puzzelstukjes in mekaar doet passen. De SP.A mag wellicht 3 ministers aanduiden. Voor Antwerpen is dat Kathleen Van Brempt, maar die zou misschien beter renderen op haar Europees mandaat. Komt voorzitster Gennez in the picture voor dat Antwerps ministerieel mandaat. Ze is wel een ingeweken Mechelse uit Limburg, maar dat mag geen probleem zijn. Antwerpen ziet toch z’n stadsgrenzen altijd zeer groots.

Als dan zelfs Daniël Termont stilletjes suggereert dat hij als voorzitter z’n conclusies zou trekken uit de slechte uitslag van 7 juni.. Zegt dat toch nog iets over haar positie aan de top. (in de partijen wordt de functie van voorzitter vaak hoger ingeschat dan zo’n ministerambt)  En dan komt de post van voorzitter weer vrij. De ex-gouverneur van Limburg die ook alweer naar het partijbureau komt zou zich dan wel eens na hard aandringen kunnen laten overtuigen om zijn job weer “tijdelijk” op te nemen. Grappig dat in hetzelfde tijdvak de VLD ook een ancien uit de stal haalt in hun crisistijd. Al bij al een fraai staaltje van talentmanagement waarop iedereen geacht wordt te landen die goed bij hun capaciteiten past (en ze weghaalt van de  volgens de plannenmakers iets minder geslaagde jobs)

 

Neem er mijn woord niet voor, maar ik gaf mijn maat groot gelijk in zijn voorspelling. En de rest van de avond hebben we wat roddels uitgewisseld over de laatste politieke benoemingen. Daar lees je niets van in je krant omdat de goed geïnformeerde pers er soms enig belang bij heeft om niet te hard in te gaan tegen de politici. En de objectieve pers vaak niet goed geïnformeerd is. Maar het zou toch leuk zijn als een oppositielid eens begint door te vragen waarom we fortuinen besteden aan vacatures, advertenties en vooral hoge facturen van private selectiebureaus als dat circus toch maar moet dienen om een proper imago te geven aan de benoeming van de lang voordien afgesproken winnaar. Maar neem me dit stukje niet kwalijk, ik schrijf dit maar uit chagrijn omdat ik zelf nooit winnaar was. Ik vertel mezelf nu dat dit komt omdat de rest van het peloton op doping mocht rijden. De winnaars zwijgen, en de verliezers geloven het zelf niet eens.

Voila, een hoop inside informatie uitgebracht. Ter uwer amusement.

Steeds meer mensen vragen me waarom het op deze blog zo stil geweest is sinds de verkiezingen. Het gemakkelijkste antwoord is dat ik nu meer een facebooker ben, en daar op elk moment van de dag mijn wijsheden kwijt kan. De ware reden is dat er vooral op het politieke vlak nu heel veel gebeurt en ik daar uiteraard wel een groot gedacht over heb. Maar nog net op tijd besef dat ik in mijn positie dat groot gedacht beter voor mezelf hou. Je weet immers niet wie binnen een paar weken je baas wordt of wat de regering afspreekt als groot programma voor de dingen waar je mee bezig bent. En het zou nogal pijnlijk kunnen worden als een ambtenaar eerst pakweg Minister Huppeldepup of zijn imbeciel kabinet de grond inboort om dan een week later de eed van trouw aan die mensen te moeten afleggen. (Ik ben nog van de oude generatie die de eed van trouw aan Boudewijn heeft afgelegd. Vandaar dat ik nu vermoedelijk nogal trouweloos rondloop).

 

Of dat je op de zijlijn staat te supporteren voor Verkozene Hopsiepopsie en die uiteindelijk niet eens minister wordt omdat die van de verkeerde provincie komt.. Het blijft nogal gek dat dit land bijna per definitie voor 80% wordt geregeerd door mensen waar je nooit kan voor stemmen. Tenzij je naar hun kiesarrondissement wil verhuizen.

 

Maar leid uit deze stilte dus niet af dat ik geen opinie heb, of dat ik in coma lig (wat de verklaring was voor mijn stilte bij de vorige Vlaamse verkiezingen). Of dat ik me niet ongerust maak over een paar dingen. Waar de noodzaak tot besparen nog het kleinste probleem is. Bij een vorige crisis in de jaren 90 kwam mijn kabinetschef m'n burootje eens binnen en vroeg of ik niet een paar ideeën had om snel 3 miljard frank te besparen. 3 uur later had ik al 5 miljard gevonden. Wat uiteraard zeer gemakkelijk is als het niet over je eigen geld gaat. Ik vind nu op dit moment investeren in ICT en E-government zéér belangrijk, en ik kan zelfs uitleggen hoeveel geld dat oplevert. Maar desgewenst kan ik ook flink hakken in de kostprijs van de administratie, welzijn, onderwijs, openbare werken en wat is er nog zoal...

Die andere kunnen wel besparen, dan moeten ze dat bij ons niet doen..;-) Vindt U ook niet dat uw buurman het toch wel breed laat hangen?

Da's in een ministerie niet anders. Komt daar nog bij dat niemand beloond wordt om zuinig te zijn. Integendeel, als je je geld niet opkrijgt ben je volgens alle normen slecht bezig.

 

Maar wat ik zeker niet kan vertellen op deze pagina's is wat ik denk over het niveau over dat clubje van een paar zichzelf en mekaar bedienende generaals die gelukkig voor hen ook door mekaar gewaardeerd worden en elkaar goed vinden. Maar niet snel kunnen betrapt worden op hun eerste origineel  beleidsvoorstel. Het is een lang verhaal, maar ik heb ondertussen wel door dat iemand die politiek dakloos is en niet met z'n baas naar bed kan of wil vaak geen grote carrière wacht. Maar daar moet een mens zich niet aan storen, zo is de ganse wereld nu eenmaal. En we gaan zeker niet veralgemenen.

 

En voor wie nog wil weten hoe het ambtshalve met mij gaat dezer dagen. Ik ben enkel nog beleidsuitvoerend bezig. Het valt me de laatste weken wel op hoe vaak ik allerlei voorstellen moet uitschrijven en berekenen voor de volgende jaren. Maar gelukkig is dat niet verboden. Aangezien ik vraaggestuurd werk, voer ik gewoon uit wat ze me vragen. Dat lijkt trouwens steeds meer de knoop te zijn in die fameuze scheiding van beleidsuitvoering en beleidsvoorbereiding. Ik had dat gewoon niet goed begrepen. De voorbereiding van het beleid is niet meer dan het grondig nadenken en veel vergaderen over procedures, modellen, processen om een beleid te formuleren. Waarna de "uitvoerders" die procedures en modellen moeten toepassen. En dat vind ik schitterend. Ik krijg al m'n hele leven de rietepetiete van die modellen, en nu is er een hele ploeg die dat voor z'n rekening neemt. Al wat ik doe is proberen intelligent te kijken wanneer ze zo'n model voorstellen. 

Al geef ik nog liefst de voorkeur aan onderstaand model. Daar word ik stil van, en da's altijd wijzer dan hier m'n mond voorbij te praten..;-)

 

 

Knack opent vandaag met hun eigen verkiezingsprogramma. Merkwaardig dat de pers na maanden geen woorden vuil te maken aan de programma’s van de politieke partijen zelf nu hooghartig zelf even gaan uitleggen waar de politici zich om moeten bekommeren.

Maar ze hebben een punt, en ik bedacht even een verkiezingsprogramma dat je ook bij geen enkele partij zal vinden. Omdat de tegenstanders vlotter te bedenken zijn dan de voorstanders.

Wees gerust, ik ga geen eigen partij beginnen. Een ministerambt zit er toch niet in, en als ik de kranten mag geloven heeft een parlementslid toch niet veel te in de pap te brokken.

 

1.      Welzijn

De voorzieningen worden gesubsidieerd als ze mensen echt helpen. Je kan van een gehandicapte uiteraard geen valide maken, maar bijvoorbeeld voor een arm gezin wel het begrip ‘generatiearmoede” wegwerken. Voor elke subsidiëring wordt een passende resultaatsverbintenis uitgewerkt.

 

2.      Onderwijs

Het oude maturiteitsexamen wordt terug ingevoerd. De financiering van de scholen wordt afhankelijk gemaakt van de resultaten van de ganse klas op dat examen. Goede resultaten van kinderen uit kansarme gezinnen op het maturiteitsexamen tellen dubbel. Dit zal alle scholen stimuleren om voor àlle leerlingen het best mogelijke resultaat te halen.

 

Leerkrachten krijgen een flinke opslag maar worden voortaan per gepresteerd uur betaald. Dit vermijdt extra vakantiedagen en pedagogische studiedagen bovenop de al royale schoolvakanties. Dit heeft immers negatieve effecten op de economie omdat de ouders op zo’n dagen zelf ook opvang moeten regelen.

 

3.      Milieu 

De energieproducenten met nucleaire of klassieke energiecentrales zullen de gezinnen en bedrijven die zelf zonne- of windenergie produceren een tarief betalen gelijk aan wat ze normaal aanrekenen. Hun totale tussenkomst wordt beperkt tot 50% van hun bedrijfswinst. Dit percentage wordt verminderd met hun eigen aandeel in hernieuwbare energie.

 

4.      Economie

Afschaffen van de eurocenten, omdat die in een portemonneetje toch verloren geraken. Om de inflatie onder controle te houden mogen dit soort bedragen wel blijven bestaan maar enkel met Proton kunnen geïnd worden. Daklozen krijgen op hun verzoek protonlezers ter beschikking  om hun bedeltochten verder mogelijk te maken.

 

5.      Efficiëntere overheid  

De overheden zullen elkaar niet méér controleren dan ze de burgers en bedrijven controleren. De fiscale controles zijn hierbij de norm. Momenteel moet bijvoorbeeld de Stad Antwerpen aan Brussel toestemming vragen om één boom te mogen omhakken. In veel administraties is de procedure om verplaatsingskosten terugbetaald te krijgen zwaarder dan deze om een bedrijfswagen fiscaal af te trekken. Deze maatregel laat de afslanking van het ambtenarenapparaat toe door het aantal controleurs, rapporteurs en beleidsvoorbereiders drastisch te verminderen en zo tegelijk veel werktijd vrij te maken voor de ambtenaren die “in productie” staan

 

Zo, nu weet je alvast waarom je zondag niet op mij wil stemmen. Het feit dat ik geen kandidaat ben is een technicality. Wie Plan B gelezen heeft weet dat ik niet vies ben van een goeie staatsgreep en een knuffelbare  dictatuur ;-)

 

 Op die zaterdagmiddag deed ik een rit met een koersfiets mét klikpedalen. Een voor mij totaal onbekend tuig eigenlijk, want ik fiets graag en veel, maar op een gewone herenfiets. Maar nu dus op een geleende superdeluxe koersfiets. En we waren goed tempo aan het maken op de trekweg langs de Schelde toen in Zevergem een eend opvloog. Net voor mijn "voorligger". Die week uit, maar ik wist op dat koersding de remmen nauwelijks staan. En ik kreeg m'n voeten niet snel los. Dus aan 30 kilometer per uur op mijn hoofd gevallen. Zonder fietshelm. Niet gezond, bleek snel.

In het rapport van mijn chirurgen van het UZ lees ik : " Val met fiets met tot gevolg belangrijk neurotrauma. Ter plaatse reeds zeer onrustig en versuft. Bij opname op spoed, woelige patiënt met nood tot intubatie voor CT (Computertomografie). Op CT forse contusie rechts temporaal (contrecoup), ook links pariëtaal contusie (coup). Mogelijks klein epid/subduraal hematoom.

2 dagen later : decompressie trepanatie en partiële temporale lobectomie rechts om wille van hemorrhagische contusie

29/06/07 terugplaatsen eigen schedelluik.

 

Voor de leken (en dank zij google :) Trepanatie is het proces waarbij een gat wordt geboord in de schedel. Bij mij eigenlijk het wegnemen van de rechterhelft. Lobectomie is het amputeren van een stukje van mijn hersenen.  Blijkbaar een ongebruikt stuk want ik kan echt nog de eurovisiesongfestival winnaar van de jaren zeventig opsommen.

 

Mijn chirurgen vertelden in die tijd tegen mekaar (niet tegen de familie uiteraard) over mij : "als hij het al overleeft, is het een plant". Sindsdien stel ik me vaak voor als een pratende azalea. Of gelijk welke plant die uw voorkeur wegdraagt. Iemand zei eens : je bent meer een vrouwentong. Nou, dat prikkelt wel een mens zijn fantasie..

Maar ik lag dus 3 weken in coma, daarna was er mijn "kwakkelweek". Toen sprak ik zelfs een verpleegster in het Engels aan omdat ik er van overtuigd was dat ik toen in Londen was om onderzoek te doen of je met maanlanders bodemonderzoek kon doen in Afrika. En na exact vier weken, op 1 juli ging plots het licht aan..

 

En nu 2 jaar later lijkt alles echt wel onder controle (behalve ikzelf, maar dat was ik nooit sinds mijn geboorte). Al zal ik niet ontkennen dat ik elke dag nog besef dat ik op “geleende tijd” leef. Dankzij een paar dokters en verpleegkundigen in het UZ die vonden dat ik beter in leven bleef. Ik heb sindsdien ook wel gehoord dat er een was die zei “ je wenst het niemand toe, maar het komt wel goed uit dat Mareels dood gaat”.  Nu ja, ik ken de man, en veel hersenen heeft die sowieso nooit op overschot gehad.

Het gekke aan dit verhaal is dat de wetenschap niet kon verklaren dat ik het overleefde, dus bleef als verklaring enkel over dat er een mis voor mij gelezen is in de basiliek van Fatima, dat een Marokkaanse vriendin veel voor mij gebeden had ( dus dat maakt het een oecumenisch wonder), en eigenlijk ook wel de vele supporters van dat moment zelf. Zou ik eens een sekte beginnen? ….

 

 

Deze week verscheen dit artikel (in het Nederlands) in Samenleving en Politiek. En hier maar meteen de Engelse versie (ik vertaalde het om het te kunnen aan Dr. Carlota Perez laten lezen. In deze troebele politieke tijden, naar mijn bescheiden oordeel de eerste die ik eens een écht positief verhaal over de toekomst hoorde vertellen. Positief, tenminste als we dat goed aanpakken.) Maar lees vooral verder. Hier of door een Sampol te kopen...;-)

 

In December 2008 I followed on an international conference in Stockholm a presentation by Carlota Perez, an older Venezuelan lady, researcher on economy in Cambridge. Afterwards I was really wondering why I had never heard of her before. Because her work in 2002 was visionary, and today very actual. It was for me the first time that I heard anyone develop  a vision in which both the financial and ecological crisis were analysed and I found elements  to tackle both. Perez has no political ambitions herself, but her work is obligatory literature for everyone who wants to develop a political programme for the future.

 

Perez studied the 5 industrial revolutions and their impact. The 5 revolutions which she describes are the first historical best known around 1800, the Second with steam trains and rail way tracks around 1830, the third  brings steal and electricity in 1875, the fourth is the era of oil, cars and mass production after the first world war. Since 1971 we live through the fifth industrial revolution : ICT.  She does not exclude the possibility that there might be a sixth already announcing itself around biotechnology and nanotech. It’s amazing to learn how each of those revolutions had a similar impact for the production apparatus, the financial system, the role of the government and of course also for the society in its whole. What allowed her to predict in her book from 2002 almost perfectly in which crisis we would arrive today.

 

Revolutions are real cracks with the past

 

Each industrial revolution involved a crisis for the old production apparatus. It sounds naturally if you think how the old crafts industry place had to make space for the 19^th century factories. Of how the coach makers and horse shoe smiths lost their customers to the garages and gasoline stations. And perhaps we now undergo the same evolution where the factories of the the last 50 years lose market share and therefore value by newer techniques and a changing society. 

 

Perez also lays systematically the link with the “financial capital” during those revolutions. In the period starting shortly after the arise of a new production manner that capital flows to support those innovative new sectors and help to reinforce their expansion. And that naturally creates large profits and enlarges the capital. Until the riper production manner meets its limits of expansion. However, new markets are opened (of at least prospected) and the system helps the citizens to buy even more.  Buying on credit cards was the driving force behind the expansion during the interbellum.  But also this is  a finite tale.  Whereupon a phase comes in which the financial capital with enthusiasm goes in search of new opportunities.

The inventors who till then with very restrictive resources sat in their garage to develop briljant new things get access to sufficient risk capital to bring their prototypes on the market. And that was the life tale of both Edison, Henry Ford and Bill Gates. Their inventions result rapidly in relatively large profits. Whereupon the capital suppliers demand from their old investments the same return as of those young starters. This are the era in which the production leaders become already more  concerned about their share price then for the actual profit and health of the company. The cleavage between paper prosperity and real value becomes always larger, what leads to the inevitable collapse of the market. 

Old capital based on old industry plummets, and eventually it is new technology, with its capital that the survives. But each time this succeeds only when the society and the government learn to deal with that new paradigm.

To me this looks like the description of the current economic crisis, but the remarkable thing is this has already happened four times. What rises the question why we don’t draw the lessons from these historic events.  But are the at the same time this analysis rises hope for the future. If Perez is right, then this moment marks the fifth particularly unpleasant transition of the existing known economic system into  a new, unknown, system. But in our history books the new system is described each time as a progress. And nobody wants to go back to the preindustrial system, or to the time in which ice had to be delivered at your home with horse and cart.  

The fifth industrial revolution in the overview is the ICT-revolution, which started up in 1971. But in my current job I still encounter people who look at computers like a farmer to the first trains. They were afraid of those noisy machines and were wondering what that would do to their cows. And today the reporting concerning Internet focuses and pc. generally reports about viruses, phishing, hackers etc.  I read an article about the possibility that by means of Facebook confidential company information could leak out. With considerable warnings that managers had to make clear to their staff what they can do and not do on such a social network cannot do. Which to me are not that much different from the rules what a staff member can tell to strangers in an ordinary pub. But when it’s got to do with that unknown Internet everything is much scarier.

 

But a revolution creates also a new future

 

Perez sees the opportunities in that new technology; both economically as ecological. With the possibilities to work from home it is possible to reduce the traffic-jams of  people going to and from their office buildings. But it would help if the government would promote this, instead of taxing the internet connection one gets from his employer as a “benefit in kind”.

 

Perez makes a serious analysis of the elements of what the future paradigm which belongs to that new world could be. It  is the better classes taste of things that are now still seen as luxurious that could become the standard for the lower classes. And in that sense it is certainly interesting to see what is their new standards. Small is beautiful, natural clothing is more fashionable then synthetic, fresh fruit and vegetables are healthier, solar energy is luxurious. And communication, social networks, shopping, learning and entertainment by means of the Internet is better than the old manners. Which has a pleasant environmental impact. My music came in the old days on varnished aluminium and was put in a plastic box and some paper. That had then to be carried by ship of plane to the other side of the ocean, and by lorry to a music shop in my neighbourhood. Where I needed a big stereo to  listen to it. Now I click a bit on my pc and the latest music is downloaded to my MP3 player. And when I get tired of that music I can erase it again with a couple of clicks. Which gives me time to wonder what I can do with those tons of old CD’s that take quite some space in my house.

 

And also the hypermarkets return slowly to a method which was applied forty years ago by small grocery shops.  You can examine their entire offer on your screen and place your order by means of the Internet . You quietly get everything delivered at home. No overflowing parking spaces in front of the mall on Saturday.

And an other is bad news for the traditional record industry and the large distribution centres, but an opportunity for the companies which do use new technologies. And perhaps that is exactly the passage which we experience these decades. Perhaps we must consider the actual crisis as  the announced end of what Perez calls the frenzy period, the period in which the financial capital also in the past took risks like in a casino, with money made of money (and not of investments in production). A revealing paragraph is what she already writes in 2002: “Real estate is one of the preferred targets for speculation. In Tokyo, in the 1980s the grounds of the Imperial Palace had the same nominal value as all the land in California or all of Canada. In the Chicago of the 1880s it was clear that prices had reached equally impossible levels.

Even the capitalists learn therefore nothing from the history, didn”t the current crisis break loose by the loans for immovable property in the United States?

 

So we have to become revolutionaries

 

But although the crack is hard and causing much suffering, the crisis is at the same time the moment in which the future establishes itself. Where it places exactly those new production methods and the way in which the population handles those on the foreground. And at least in perception those modern times were considered to be a progress.

In her presentation in December 2008 she puts: it sounded during the depression of the mid-1930s utopian to predict that blue collar workers would ever have a lifetime jobs and fully equipped suburban houses with a car at the door. Of that most of colonies would gain independence. But that became exactly the case when increasing wages created millions of consumers for mass production sustained economic growth. With those shifts in the consumption pattern made profit-making opportunities.

I want to recommend the work of Carlota Perez as excellent literature for everyone who wants to develop a political programme for the future. Its final conclusion is that the inevitable path of the current evolution requires a modification in business strategy and in government policy. Just like in the previous times.

I will certainly not plead to throw all the “old” overboard, and certainly the workers in the old production system should be assisted to make the transfer to new. But politics that looks ahead instead of only trying to protect acquired rights of the old systems, trying to achieve a status quo is doomed to  undergo the inglorious fate of the Luddites. It is as a matter of fact impressive how Wallonia recently put itself on the map for a number of important investments in ICT-sector. Their old steel and coal industry is in a crisis for a long time , but perhaps  they are at last now building a new future.

History learns us also that such an innovative new way of life must be also led in good ways. Like the distribution of the motorcars made it necessary to define traffic rules there grows a necessity to install some intelligent legislation on Internet movement. It should be  possible for people to buy and pay with some faith by means of Internet, and hackers must be tackled just as rapidly and severely as burglars. What therefore also requires a strengthening or  justifies the existing laws and police force in that area. As through e-government more and more public services become possible by consulting the information which the government asked already, it is wise to invest in the quality and availability of those authentic date sources. And to define a couple of reasonable rules for the protection of your privacy.

When more and more human activities take place by means of computers “green ICT” becomes of vital importance. Just like emission norms exist for factories and cars, standardisation of the energy usage of computer centres and individual laptops is quite useful. A lot more research is needed to develop much more economical appliances. It is no coincidence that Google builds its new date centres on the banks of a river. Their servers produce so much heat that they need a cooling tower similar to those of a nuclear plant.

 

The government can offer a firm infrastructure for that new technology. The state has provided the country with railway tracks for those new trains and with high ways for those cars. In the same philosophy an investment in a strong broadband network will have its economic usefulness. And like you can almost everywhere free on the motorways, there are now already cities which offer free wireless Internet to their inhabitants and visitors.

It is very likely that the Royal Mail and the public transport service lose a considerable number of customers by the rise of e-mail and the fall of the number of daily commuters. But that public transport becomes more important for other reasons. A trend watcher recently stated that young people are much less carfreaks than the generation of their parents. But they make no problem of using trams and busses, of car sharing. Bad news for the car industry, but sounds promising for the environment.

Business also has a profound reflection ahead. What exactly are the current and new products which will buy the customers of morning? And what business models can be built on services like Google, YouTube or Facebook which are as good as free today. To rais income from web ads is only possible when other things still have to be paid for…

 

The planet needs a new future, preferably with us.

 

I found the book Carlota Perez impressive. Not only because she predicted already in 2002, almost to in detail predicted what was bound to happen today. But especially because starting from her historical analysis she searched in search of the new trends that follow such a crisis.

 

In a presentation which Carlota Perez delivered last year on a conference which was organised by CISCO, the driving force behind the Internet, she gave her ideas about how that future could look like. And she enumerates a number of recent developments which could be very healthy for our globe.

If in the future people indeed consume more natural products and healthy feeding, find their entertainment at home with their laptop rather then by driving round with a car, when an international social network is just as normal such as going an evening to the pub, if citizens can learn discuss and criticise the decisions of their politicians by means of really interactive sites, when the new economy is really more based on information than on fuel then has our planet might have the chance on survival it urgently needs.

 

And the seeds of that new way of life are already shooting, it’s now a challenge to stimulate them and increase their chances to live.

Perez states that there is a win/win situation possible for society and economy to walk on the path of durable development. Where ecologists in the past preached in fact a type of sober living that was perceived as an impoverishment,  there is now gradually developing a durable way of life which even is chique. And if the history repeats itself it is that attitude of the current rich citizens which spreads itself in the long run to the less well-off. And with the globalisation those durable products can be distributed to 6.5 billion customers which is a larger market than the current method where a smaller number of people have to by same things over and over again because the fast wear of the products is part of the business plan.

 

The current financial crisis is a very hard nut to crack , but especially the reports concerning the ecological future of this planet I find even more terrifying. With what Carlota Perez has to tell, I had for the first time the feeling that if humanity wants, there really might be a possibility to rescue our world. But that will indeed demand a considerable adaptation to the new times by our governments, businesses, capitalists and certainly also by you and me.

 

Geert Mareels

[1]

[1] http://www.carlotaperez.org/, at lectures you find a number of more recent presentations (also on film)

You can find her presentation of  december 2008 on a site of Cisco:

http://cisco.com/web/learning/le21/le34/nobel/2008/docs/PSSday1perez.pdf

Ik was vandaag present op Belgavox. Dat misschien de afkorting is van Belgian Juke Box. Wat een concert, 50 artiesten kwamen een of twee nummers brengen. En dus bracht elk een hit uit het eigen repertoire. Van Daan over Novastar tot  Will Tura en Toots Thielemans.

Maar er hing dus ook politiek aan vast, minder van de organisatoren dan van onze weldenkende Flamingantistische kringen.

De organisatoren wilden tonen dat alvast in muziek Vlamingen, Brusselaars en Walen wél nog kunnen samenwerken, met mooie resultaten. Iets dat mijn collega's en ik al een paar jaar in e-government bewijzen ook. Niet dat ik me snel een duetje zie zingen met hen. Alhoewel...mijn versie van Putain, Putain, c'est vachement bien, on est quand'meme tous des Européens die ze daar brachten mag er ook wel zijn..

Maar hoor Vlaams Belang en NVA alweer. Dat concert mag volgens hen zeker niet door de Vlaamse overheid of door de Lotto gesteund worden. En het viel me alvast weer op dat de VRT ook weer op veilig speelde en er niet veel woorden aan vuil maakte. Op het radionieuws daarnet was het al geen vermelding meer waard, een soupeeke met 400 mensen dan weer wél. Je zou haast denken dat er een strategie achter zit om alles wat nog positief is voor het samenleven in dit landje niet te veel in de kijkers te zetten.

Ik heb me wel een kriek gelachen toen Laura Lynn op het podium kwam en "Je hebt me duizendmaal bedrogen" zong. Uitgerekend het idool  van Geert Bourgeois zong op dit Belgicistisch evenement waarvan hij vond dat de VRT het vooral niet mocht steunen. Hun houding geeft wel een idee wat ons in dat onafhankelijke Vlaanderen ooit te wachten kan staan : vergeet Jacques Brel, Adamo, Rocco Granata of Axelle Red (tenzij die weer in haar moers taal zingt). Bon, Eddy Wally dan maar...en Bobbejaan Schoepen.

 

Ah, en het concert begon met deze meezinger van André Bialek, La Belle Gigue. Je zou je afvragen waarom die halve Pool zo gehecht was aan dit landje... Het is geen schitterende opname, maar je krijgt een idee van hoe het klinkt. En yep, na een minuut zie je ondergetekende zelfs meedansen...héhé

 

 

Ik kreeg zondagavond een berichtje van mijn ma en zus dat ze me gezien had op TV. In een aflevering van het "Onvoltooide land" loop ik inderdaad 2 seconden voorbij tijdens de toen roemruchte metallobetoging van 1983. Roemrucht omdat we in de betoging al metallo's zagen met stevige stalen staven meelopen. En aan de Botanique stond de rijkswacht met het waterkanon en de paarden. Maar die paarden waren niet echt getraind op een regen van metalen bouten. Veldslag in regel, waarbij zelfs het "Albert I" hotel op het Rogierplein in de fik ging. Toevallig was ik die avond door mijn vroeger college "Onze Lieve Vrouw van Deynsbeke" in Zottegem gevraagd om eens te komen vertellen hoe het leven aan de universiteit er aan toe ging. (en hoe goed die school daar op voorbereidde...pffft)

Rond half negen kwam de superior in zijn briesende gewoonlijke doen me interpelleren wat een "Vlaamse student liep te doen bij dat krapuul van die Waalse metallo's". Tja, Solidariteit laat staan Klassenstrijd stond om een of andere reden niet op het curriculum van het College. Dat laatste hooguit in een basketcompetitie. En dus kreeg de Superior eindelijk nog eens een kans om te doen wat hij tijdens die zes jaar dat ik er ingeschreven had al 2 keer had willen doen : en gooide me buiten. Voor wie twijfelde van waar mijn grote liefde voor het onderwijs komt...;-)

Maar kijk sé, 25 jaar later tonen ze mij nog altijd op TV, van het College daarentegen..... héhéhé

 

 

 

 

 

 

 

Mijn dochter en haar vriendinnen dansten een playback op de "Spiegelster", de Idool wedstrijd van haar vroegere school, de Spiegel in Gent.Mijn kind schoon kind natuurlijk, dus heb ik een stuk van het optreden gefilmd. En als moderne mens meteen op You Tube gegooid....

Ella is de 2de van links, in de grijze jeans. En zoals je kan zien staat ze zonder veel aarzelen in het midden van de belangstelling.

Van wie zou ze dat hebben zou en mens zich afvragen, en dat danstalent dan nog...;-)