Ik had deze morgen een flinke mand strijk te doen, en tussendoor los ik dan eens graag wat politieke problemen op. Vandaag boog ik me over een paar hemden, kleedjes en het drama van de budgettaire gevolgen van de vergrijzing. Iets wat enkel nog als een probleem omschreven wordt terwijl we eigenlijk collectief blij mogen zijn dàt we allemaal vergrijzen. De oudste mens op de wereld wordt steeds ouder, mijn eigenste moeder werkt nog steeds fulltime en 7 dagen op 7 op haar 86ste, en elke week wordt er wel een geneesmiddel tegen Alzheimer, Dementia Praecox en nu ook Aids aangekondigd. We kunnen op hoop leven. Behalve dat budgettaire probleempje dat er straks te veel grijze mensen zijn die op de kosten van de donkerharigen leven.

Het idee dat 65 de geschikte leeftijd is om met pensioen te gaan, kwam op bij de negentiende-eeuwse Duitse kanselier Otto von Bismarck, die het systeem van de sociale zekerheid uitvond in 1884. Toen hij de leeftijd voor een terugtreding bepaalde op 65, waren er maar weinig mensen die zo lang leefden. De levensverwachting was ongeveer 37 jaar.Wat geheel terzijde ook wel enig licht schept op de oude belofte van "Trouw Totterdood"... De statistieken laten ook merken dat er ook daar een drama van de vergrijzing plaatsgrijpt.

Ook vreemd dat VTM nu de derde "kinderzender" aankondigt, terwijl er eigenlijk steeds meer grijze Rock 'n Rollers zijn die een zender met Presley, Bill Haley en Brigitte Bardot wel meer zouden waarderen. Om een of andere reden associeren ze programma's voor de derde leeftijd nog altijd meer met Bob Benny en Rina Ketty. (Bestaat er al zoiets als de Vierde Leeftijd?)

 

Sinds 1884 is de levensverwachting voor mannen met dertig jaar toegenomen, voor vrouwen met bijna veertig jaar, daarmee de levensperiode uit Bismarcks tijd praktisch verdubbelend. Dus waar het pensioenstelsel het recht pas opende 30 jaar boven de gemiddelde levensverwachting, zitten we er nu 15 jaar onder.

In Plan B deed ik al een voorstel (dat dit jaar door niemand minder dan Jean-Pierre Van Rossem werd overgenomen in een interview) om het spaargeld van die senioren te mobiliseren. Waar je vroeger van je ouders erfde op het moment dat je zelf  nog aan huis en koters moest beginnen is die erfenis nu goddank doorgaans pas goed om je rustoord te cofinancieren... Bert Anciaux heeft eens een voorstel gedaan om een generatie over te slaan (maar dat leek niemand doenbaar). Je zou wel de successierechten kunnen schrappen voor iedereen die voor z'n 30ste erft, en flink verhogen boven de 65... Of die spaarboekjes van de senioren omzetten in kasbons van de Staat waarmee ze nog een royale oude dag kunnen genieten, maar de overschot gebruiken voor nuttige openbare werken (die Lange Wapper?)

 

Maar voor de pensioenrechten : koppel de pensioenleeftijd gewoon weer aan de gemiddelde levensverwachting. Telkens de Minister van Pensioenen dan laat weten dat we pas een jaar ouder op pensioen mogen, kan iedereen juichen dat we dus ook weer een jaar langer mogen leven ! Want stel je voor : je werkt maar tussen pakweg 25 en 65, ziet collega's, bezoekt Brussel, en geniet van een welgevulde week. En nu moet je uitkijken naar nog eens 40 jaar het gras zien groeien in het rustoord. En rondkomen van je pensioentje waarmee je hooguit eens naar het Clubhuis voor de Derde leeftijd kan gaan biljarten...

En om het oude tegenargument maar meteen te weerleggen : wie het fysiek niet aankan mag uiteraard vroeger stoppen. Zoals vandaag ook al kan.  (al ontdekte ik nu pas dat de pensioenleeftijd voor schoolmeesters lager ligt dan die voor arbeiders... omgaan met uw kinderen is blijkbaar toch echt vermoeiend )

 

En eigenlijk is er werk genoeg voor iedereen om nog tot pakweg 75 jaar aan de slag te blijven. In de kinderopvang (als ingehuurde opa's en oma's in de creche), of blijkbaar ook als cipier voor het volk dat in voorlopige hechtenis zit...