Plan Blog

Gisteren een prettig dineeke gehad bij een oude vriend, die eigenlijk als een "insider" kan beschouwd worden. En omdat we uiteraard nog graag over politiek praten kwam het gesprek natuurlijk op de actualiteit. Hoewel mijn vriend zeker niet wist hoe de zaken precies in mekaar zaten had hij een stelling over het plotse afscheid van Steve Stevaert van zijn job als gouverneur die veel beter in mekaar paste dan wat ik er in de kranten al over gelezen heb.  Stevaert kondigde zijn ontslag aan op verkiezingszondag, en is vorige week de 19^de juli ook effectief ontslagen. Maar wat gaat die dan wel doen. Er wordt wat gezwaaid met allerlei onduidelijke jobs, en ergens las ik zelfs dat Steve naar Parijs zou verhuizen. Nou.. laat ik het discreet stellen dat ik ook niet direct naar Spanje zou willen verhuizen. Ik denk dat ik dan iets meer Spaans zou moeten kunnen dan “Dos Cervesa por favor” of “Vamos a la Playa”.

Maar de theorie van m’n gastheer maakte wel zin. Omdat die de in deze tijden gebruikelijke puzzelstukjes in mekaar doet passen. De SP.A mag wellicht 3 ministers aanduiden. Voor Antwerpen is dat Kathleen Van Brempt, maar die zou misschien beter renderen op haar Europees mandaat. Komt voorzitster Gennez in the picture voor dat Antwerps ministerieel mandaat. Ze is wel een ingeweken Mechelse uit Limburg, maar dat mag geen probleem zijn. Antwerpen ziet toch z’n stadsgrenzen altijd zeer groots.

Als dan zelfs Daniël Termont stilletjes suggereert dat hij als voorzitter z’n conclusies zou trekken uit de slechte uitslag van 7 juni.. Zegt dat toch nog iets over haar positie aan de top. (in de partijen wordt de functie van voorzitter vaak hoger ingeschat dan zo’n ministerambt)  En dan komt de post van voorzitter weer vrij. De ex-gouverneur van Limburg die ook alweer naar het partijbureau komt zou zich dan wel eens na hard aandringen kunnen laten overtuigen om zijn job weer “tijdelijk” op te nemen. Grappig dat in hetzelfde tijdvak de VLD ook een ancien uit de stal haalt in hun crisistijd. Al bij al een fraai staaltje van talentmanagement waarop iedereen geacht wordt te landen die goed bij hun capaciteiten past (en ze weghaalt van de  volgens de plannenmakers iets minder geslaagde jobs)

Neem er mijn woord niet voor, maar ik gaf mijn maat groot gelijk in zijn voorspelling. En de rest van de avond hebben we wat roddels uitgewisseld over de laatste politieke benoemingen. Daar lees je niets van in je krant omdat de goed geïnformeerde pers er soms enig belang bij heeft om niet te hard in te gaan tegen de politici. En de objectieve pers vaak niet goed geïnformeerd is. Maar het zou toch leuk zijn als een oppositielid eens begint door te vragen waarom we fortuinen besteden aan vacatures, advertenties en vooral hoge facturen van private selectiebureaus als dat circus toch maar moet dienen om een proper imago te geven aan de benoeming van de lang voordien afgesproken winnaar. Maar neem me dit stukje niet kwalijk, ik schrijf dit maar uit chagrijn omdat ik zelf nooit winnaar was. Ik vertel mezelf nu dat dit komt omdat de rest van het peloton op doping mocht rijden. De winnaars zwijgen, en de verliezers geloven het zelf niet eens.

Voila, een hoop inside informatie uitgebracht. Ter uwer amusement.

Knack opent vandaag met hun eigen verkiezingsprogramma. Merkwaardig dat de pers na maanden geen woorden vuil te maken aan de programma’s van de politieke partijen zelf nu hooghartig zelf even gaan uitleggen waar de politici zich om moeten bekommeren.

Maar ze hebben een punt, en ik bedacht even een verkiezingsprogramma dat je ook bij geen enkele partij zal vinden. Omdat de tegenstanders vlotter te bedenken zijn dan de voorstanders.

Wees gerust, ik ga geen eigen partij beginnen. Een ministerambt zit er toch niet in, en als ik de kranten mag geloven heeft een parlementslid toch niet veel te in de pap te brokken.

1.      Welzijn

De voorzieningen worden gesubsidieerd als ze mensen echt helpen. Je kan van een gehandicapte uiteraard geen valide maken, maar bijvoorbeeld voor een arm gezin wel het begrip ‘generatiearmoede” wegwerken. Voor elke subsidiëring wordt een passende resultaatsverbintenis uitgewerkt.

2.      Onderwijs

Het oude maturiteitsexamen wordt terug ingevoerd. De financiering van de scholen wordt afhankelijk gemaakt van de resultaten van de ganse klas op dat examen. Goede resultaten van kinderen uit kansarme gezinnen op het maturiteitsexamen tellen dubbel. Dit zal alle scholen stimuleren om voor àlle leerlingen het best mogelijke resultaat te halen.

Leerkrachten krijgen een flinke opslag maar worden voortaan per gepresteerd uur betaald. Dit vermijdt extra vakantiedagen en pedagogische studiedagen bovenop de al royale schoolvakanties. Dit heeft immers negatieve effecten op de economie omdat de ouders op zo’n dagen zelf ook opvang moeten regelen.

3.      Milieu 

De energieproducenten met nucleaire of klassieke energiecentrales zullen de gezinnen en bedrijven die zelf zonne- of windenergie produceren een tarief betalen gelijk aan wat ze normaal aanrekenen. Hun totale tussenkomst wordt beperkt tot 50% van hun bedrijfswinst. Dit percentage wordt verminderd met hun eigen aandeel in hernieuwbare energie.

4.      Economie

Afschaffen van de eurocenten, omdat die in een portemonneetje toch verloren geraken. Om de inflatie onder controle te houden mogen dit soort bedragen wel blijven bestaan maar enkel met Proton kunnen geïnd worden. Daklozen krijgen op hun verzoek protonlezers ter beschikking  om hun bedeltochten verder mogelijk te maken.

5.      Efficiëntere overheid  

De overheden zullen elkaar niet méér controleren dan ze de burgers en bedrijven controleren. De fiscale controles zijn hierbij de norm. Momenteel moet bijvoorbeeld de Stad Antwerpen aan Brussel toestemming vragen om één boom te mogen omhakken. In veel administraties is de procedure om verplaatsingskosten terugbetaald te krijgen zwaarder dan deze om een bedrijfswagen fiscaal af te trekken. Deze maatregel laat de afslanking van het ambtenarenapparaat toe door het aantal controleurs, rapporteurs en beleidsvoorbereiders drastisch te verminderen en zo tegelijk veel werktijd vrij te maken voor de ambtenaren die “in productie” staan

Zo, nu weet je alvast waarom je zondag niet op mij wil stemmen. Het feit dat ik geen kandidaat ben is een technicality. Wie Plan B gelezen heeft weet dat ik niet vies ben van een goeie staatsgreep en een knuffelbare  dictatuur ;-)

 Op die zaterdagmiddag deed ik een rit met een koersfiets mét klikpedalen. Een voor mij totaal onbekend tuig eigenlijk, want ik fiets graag en veel, maar op een gewone herenfiets. Maar nu dus op een geleende superdeluxe koersfiets. En we waren goed tempo aan het maken op de trekweg langs de Schelde toen in Zevergem een eend opvloog. Net voor mijn "voorligger". Die week uit, maar ik wist op dat koersding de remmen nauwelijks staan. En ik kreeg m'n voeten niet snel los. Dus aan 30 kilometer per uur op mijn hoofd gevallen. Zonder fietshelm. Niet gezond, bleek snel.

In het rapport van mijn chirurgen van het UZ lees ik : " Val met fiets met tot gevolg belangrijk neurotrauma. Ter plaatse reeds zeer onrustig en versuft. Bij opname op spoed, woelige patiënt met nood tot intubatie voor CT (Computertomografie). Op CT forse contusie rechts temporaal (contrecoup), ook links pariëtaal contusie (coup). Mogelijks klein epid/subduraal hematoom.

2 dagen later : decompressie trepanatie en partiële temporale lobectomie rechts om wille van hemorrhagische contusie

29/06/07 terugplaatsen eigen schedelluik.

Voor de leken (en dank zij google :) Trepanatie is het proces waarbij een gat wordt geboord in de schedel. Bij mij eigenlijk het wegnemen van de rechterhelft. Lobectomie is het amputeren van een stukje van mijn hersenen.  Blijkbaar een ongebruikt stuk want ik kan echt nog de eurovisiesongfestival winnaar van de jaren zeventig opsommen.

Mijn chirurgen vertelden in die tijd tegen mekaar (niet tegen de familie uiteraard) over mij : "als hij het al overleeft, is het een plant". Sindsdien stel ik me vaak voor als een pratende azalea. Of gelijk welke plant die uw voorkeur wegdraagt. Iemand zei eens : je bent meer een vrouwentong. Nou, dat prikkelt wel een mens zijn fantasie..

Maar ik lag dus 3 weken in coma, daarna was er mijn "kwakkelweek". Toen sprak ik zelfs een verpleegster in het Engels aan omdat ik er van overtuigd was dat ik toen in Londen was om onderzoek te doen of je met maanlanders bodemonderzoek kon doen in Afrika. En na exact vier weken, op 1 juli ging plots het licht aan..

En nu 2 jaar later lijkt alles echt wel onder controle (behalve ikzelf, maar dat was ik nooit sinds mijn geboorte). Al zal ik niet ontkennen dat ik elke dag nog besef dat ik op “geleende tijd” leef. Dankzij een paar dokters en verpleegkundigen in het UZ die vonden dat ik beter in leven bleef. Ik heb sindsdien ook wel gehoord dat er een was die zei “ je wenst het niemand toe, maar het komt wel goed uit dat Mareels dood gaat”.  Nu ja, ik ken de man, en veel hersenen heeft die sowieso nooit op overschot gehad.

Deze week verscheen dit artikel (in het Nederlands) in Samenleving en Politiek. En hier maar meteen de Engelse versie (ik vertaalde het om het te kunnen aan Dr. Carlota Perez laten lezen. In deze troebele politieke tijden, naar mijn bescheiden oordeel de eerste die ik eens een écht positief verhaal over de toekomst hoorde vertellen. Positief, tenminste als we dat goed aanpakken.) Maar lees vooral verder. Hier of door een Sampol te kopen...;-)

In December 2008 I followed on an international conference in Stockholm a presentation by Carlota Perez, an older Venezuelan lady, researcher on economy in Cambridge. Afterwards I was really wondering why I had never heard of her before. Because her work in 2002 was visionary, and today very actual. It was for me the first time that I heard anyone develop  a vision in which both the financial and ecological crisis were analysed and I found elements  to tackle both. Perez has no political ambitions herself, but her work is obligatory literature for everyone who wants to develop a political programme for the future.

Perez studied the 5 industrial revolutions and their impact. The 5 revolutions which she describes are the first historical best known around 1800, the Second with steam trains and rail way tracks around 1830, the third  brings steal and electricity in 1875, the fourth is the era of oil, cars and mass production after the first world war. Since 1971 we live through the fifth industrial revolution : ICT.  She does not exclude the possibility that there might be a sixth already announcing itself around biotechnology and nanotech. It’s amazing to learn how each of those revolutions had a similar impact for the production apparatus, the financial system, the role of the government and of course also for the society in its whole. What allowed her to predict in her book from 2002 almost perfectly in which crisis we would arrive today.

Revolutions are real cracks with the past

Each industrial revolution involved a crisis for the old production apparatus. It sounds naturally if you think how the old crafts industry place had to make space for the 19^th century factories. Of how the coach makers and horse shoe smiths lost their customers to the garages and gasoline stations. And perhaps we now undergo the same evolution where the factories of the the last 50 years lose market share and therefore value by newer techniques and a changing society. 

Perez also lays systematically the link with the “financial capital” during those revolutions. In the period starting shortly after the arise of a new production manner that capital flows to support those innovative new sectors and help to reinforce their expansion. And that naturally creates large profits and enlarges the capital. Until the riper production manner meets its limits of expansion. However, new markets are opened (of at least prospected) and the system helps the citizens to buy even more.  Buying on credit cards was the driving force behind the expansion during the interbellum.  But also this is  a finite tale.  Whereupon a phase comes in which the financial capital with enthusiasm goes in search of new opportunities.

The inventors who till then with very restrictive resources sat in their garage to develop briljant new things get access to sufficient risk capital to bring their prototypes on the market. And that was the life tale of both Edison, Henry Ford and Bill Gates. Their inventions result rapidly in relatively large profits. Whereupon the capital suppliers demand from their old investments the same return as of those young starters. This are the era in which the production leaders become already more  concerned about their share price then for the actual profit and health of the company. The cleavage between paper prosperity and real value becomes always larger, what leads to the inevitable collapse of the market. 

Old capital based on old industry plummets, and eventually it is new technology, with its capital that the survives. But each time this succeeds only when the society and the government learn to deal with that new paradigm.

To me this looks like the description of the current economic crisis, but the remarkable thing is this has already happened four times. What rises the question why we don’t draw the lessons from these historic events.  But are the at the same time this analysis rises hope for the future. If Perez is right, then this moment marks the fifth particularly unpleasant transition of the existing known economic system into  a new, unknown, system. But in our history books the new system is described each time as a progress. And nobody wants to go back to the preindustrial system, or to the time in which ice had to be delivered at your home with horse and cart.  

The fifth industrial revolution in the overview is the ICT-revolution, which started up in 1971. But in my current job I still encounter people who look at computers like a farmer to the first trains. They were afraid of those noisy machines and were wondering what that would do to their cows. And today the reporting concerning Internet focuses and pc. generally reports about viruses, phishing, hackers etc.  I read an article about the possibility that by means of Facebook confidential company information could leak out. With considerable warnings that managers had to make clear to their staff what they can do and not do on such a social network cannot do. Which to me are not that much different from the rules what a staff member can tell to strangers in an ordinary pub. But when it’s got to do with that unknown Internet everything is much scarier.

But a revolution creates also a new future

Perez sees the opportunities in that new technology; both economically as ecological. With the possibilities to work from home it is possible to reduce the traffic-jams of  people going to and from their office buildings. But it would help if the government would promote this, instead of taxing the internet connection one gets from his employer as a “benefit in kind”.

Perez makes a serious analysis of the elements of what the future paradigm which belongs to that new world could be. It  is the better classes taste of things that are now still seen as luxurious that could become the standard for the lower classes. And in that sense it is certainly interesting to see what is their new standards. Small is beautiful, natural clothing is more fashionable then synthetic, fresh fruit and vegetables are healthier, solar energy is luxurious. And communication, social networks, shopping, learning and entertainment by means of the Internet is better than the old manners. Which has a pleasant environmental impact. My music came in the old days on varnished aluminium and was put in a plastic box and some paper. That had then to be carried by ship of plane to the other side of the ocean, and by lorry to a music shop in my neighbourhood. Where I needed a big stereo to  listen to it. Now I click a bit on my pc and the latest music is downloaded to my MP3 player. And when I get tired of that music I can erase it again with a couple of clicks. Which gives me time to wonder what I can do with those tons of old CD’s that take quite some space in my house.

And also the hypermarkets return slowly to a method which was applied forty years ago by small grocery shops.  You can examine their entire offer on your screen and place your order by means of the Internet . You quietly get everything delivered at home. No overflowing parking spaces in front of the mall on Saturday.

And an other is bad news for the traditional record industry and the large distribution centres, but an opportunity for the companies which do use new technologies. And perhaps that is exactly the passage which we experience these decades. Perhaps we must consider the actual crisis as  the announced end of what Perez calls the frenzy period, the period in which the financial capital also in the past took risks like in a casino, with money made of money (and not of investments in production). A revealing paragraph is what she already writes in 2002: “Real estate is one of the preferred targets for speculation. In Tokyo, in the 1980s the grounds of the Imperial Palace had the same nominal value as all the land in California or all of Canada. In the Chicago of the 1880s it was clear that prices had reached equally impossible levels.

Even the capitalists learn therefore nothing from the history, didn”t the current crisis break loose by the loans for immovable property in the United States?

So we have to become revolutionaries

But although the crack is hard and causing much suffering, the crisis is at the same time the moment in which the future establishes itself. Where it places exactly those new production methods and the way in which the population handles those on the foreground. And at least in perception those modern times were considered to be a progress.

In her presentation in December 2008 she puts: it sounded during the depression of the mid-1930s utopian to predict that blue collar workers would ever have a lifetime jobs and fully equipped suburban houses with a car at the door. Of that most of colonies would gain independence. But that became exactly the case when increasing wages created millions of consumers for mass production sustained economic growth. With those shifts in the consumption pattern made profit-making opportunities.

I want to recommend the work of Carlota Perez as excellent literature for everyone who wants to develop a political programme for the future. Its final conclusion is that the inevitable path of the current evolution requires a modification in business strategy and in government policy. Just like in the previous times.

I will certainly not plead to throw all the “old” overboard, and certainly the workers in the old production system should be assisted to make the transfer to new. But politics that looks ahead instead of only trying to protect acquired rights of the old systems, trying to achieve a status quo is doomed to  undergo the inglorious fate of the Luddites. It is as a matter of fact impressive how Wallonia recently put itself on the map for a number of important investments in ICT-sector. Their old steel and coal industry is in a crisis for a long time , but perhaps  they are at last now building a new future.

History learns us also that such an innovative new way of life must be also led in good ways. Like the distribution of the motorcars made it necessary to define traffic rules there grows a necessity to install some intelligent legislation on Internet movement. It should be  possible for people to buy and pay with some faith by means of Internet, and hackers must be tackled just as rapidly and severely as burglars. What therefore also requires a strengthening or  justifies the existing laws and police force in that area. As through e-government more and more public services become possible by consulting the information which the government asked already, it is wise to invest in the quality and availability of those authentic date sources. And to define a couple of reasonable rules for the protection of your privacy.

When more and more human activities take place by means of computers “green ICT” becomes of vital importance. Just like emission norms exist for factories and cars, standardisation of the energy usage of computer centres and individual laptops is quite useful. A lot more research is needed to develop much more economical appliances. It is no coincidence that Google builds its new date centres on the banks of a river. Their servers produce so much heat that they need a cooling tower similar to those of a nuclear plant.

The government can offer a firm infrastructure for that new technology. The state has provided the country with railway tracks for those new trains and with high ways for those cars. In the same philosophy an investment in a strong broadband network will have its economic usefulness. And like you can almost everywhere free on the motorways, there are now already cities which offer free wireless Internet to their inhabitants and visitors.

It is very likely that the Royal Mail and the public transport service lose a considerable number of customers by the rise of e-mail and the fall of the number of daily commuters. But that public transport becomes more important for other reasons. A trend watcher recently stated that young people are much less carfreaks than the generation of their parents. But they make no problem of using trams and busses, of car sharing. Bad news for the car industry, but sounds promising for the environment.

Business also has a profound reflection ahead. What exactly are the current and new products which will buy the customers of morning? And what business models can be built on services like Google, YouTube or Facebook which are as good as free today. To rais income from web ads is only possible when other things still have to be paid for…

The planet needs a new future, preferably with us.

I found the book Carlota Perez impressive. Not only because she predicted already in 2002, almost to in detail predicted what was bound to happen today. But especially because starting from her historical analysis she searched in search of the new trends that follow such a crisis.

In a presentation which Carlota Perez delivered last year on a conference which was organised by CISCO, the driving force behind the Internet, she gave her ideas about how that future could look like. And she enumerates a number of recent developments which could be very healthy for our globe.

If in the future people indeed consume more natural products and healthy feeding, find their entertainment at home with their laptop rather then by driving round with a car, when an international social network is just as normal such as going an evening to the pub, if citizens can learn discuss and criticise the decisions of their politicians by means of really interactive sites, when the new economy is really more based on information than on fuel then has our planet might have the chance on survival it urgently needs.

And the seeds of that new way of life are already shooting, it’s now a challenge to stimulate them and increase their chances to live.

Perez states that there is a win/win situation possible for society and economy to walk on the path of durable development. Where ecologists in the past preached in fact a type of sober living that was perceived as an impoverishment,  there is now gradually developing a durable way of life which even is chique. And if the history repeats itself it is that attitude of the current rich citizens which spreads itself in the long run to the less well-off. And with the globalisation those durable products can be distributed to 6.5 billion customers which is a larger market than the current method where a smaller number of people have to by same things over and over again because the fast wear of the products is part of the business plan.

The current financial crisis is a very hard nut to crack , but especially the reports concerning the ecological future of this planet I find even more terrifying. With what Carlota Perez has to tell, I had for the first time the feeling that if humanity wants, there really might be a possibility to rescue our world. But that will indeed demand a considerable adaptation to the new times by our governments, businesses, capitalists and certainly also by you and me.

Geert Mareels

[1]

[1] http://www.carlotaperez.org/, at lectures you find a number of more recent presentations (also on film)

You can find her presentation of  december 2008 on a site of Cisco:

http://cisco.com/web/learning/le21/le34/nobel/2008/docs/PSSday1perez.pdf

"In the Flemish Region, e-government and administrative burden reduction are now considered as one integrated policy objective; however, the Better Administrative Policy reform (Beter Bestuurlijk Beleid or ”BBB reform”) has resulted in a fragmentation of the public sector in the Flemish Region. This fragmentation has made it considerably more difficult to achieve the goal of integrated e-government. However, the last couple of years major steps forward were nevertheless made by CORVE, the Flemish E-government body towards this goal, such as the successful development of the MAGDA platform. The necessary capacity to support userfocused e-government development and implementation may still be lacking, especially due to the large number of public institutions at the regional, as well as the local, level."

Eigenlijk de bevestiging dat BBB een zootje is (wat ik jaren geleden al schreef, en ik kan je ook uitleggen waarom je dat nooit in een officieel rapport zal lezen), en tegelijk een pluimpje voor mijn "body".. dat we het nevertheless nog zo slecht niet deden. (ook iets dat je niet vaak in een intern officieel rapport zal lezen)

De OESO heeft trouwens alle leidende ambtenaren van de Vlaamse administraties ondervraagd, en ik was toen al verbijsterd hoe fier de meeste blijkbaar waren op hun autonomie en dat ze het niet nodig vonden om met een ander samen te werken. In Parijs moeten ze gedacht hebben "Rare jongens, die Vlamingen"

En de OESO vindt CORVE te klein, gelijk welke vergadering met de business en de beleidsvoorbereiders telt bijna per definitie méér volk dan er is om de opdrachten nadien uit te voeren.

Ik vind dat die OESO groot gelijk heeft.

Nathalie Lubbe Bakker en ikke